Minggu, 08 Februari 2015

ISLAM CEUK JALMA LOLONG

 ISLAM CEUK JALMA LOLONG
Ku Rahmat Taufik Hidayat



Islam teh agama anu sampurna (kamil) jeung nyampurnakeun (mutakamil). Ajaran Islam ngawengku sagala aspek kahirupan jalma (syamil) alias konprehensif. Sagala hal nu patula-patali jeung kahirupan jalma diatur ku Islam. Islam ngatur masalah manusa ti mimiti hudang sare nepika sare deui. Sok masalah naon nu teu diatur ku Islam? Ti mimiti masalah dunya nepika masalah aherat. Ti masalah leutik nepika masalah gede. Ti masalah pribadi nepika masalah bangsa jeung nagara.
            Islam anu ngurus sagala urusan jalma; urusan pribadi, kulawarga, masarakat, nagara, politik, ekonomi, sosial-budaya, pendidikan, iptek, seni, olah raga, perang, jeung sajabana. Teu aya hiji hal nu leupas tina aturan Islam. Ngan hanjakal masih loba keneh umat Islam anu maham Islamna ngan sabagian- sabagian alias parsial (juz’i). Henteu integral.
            Pamahaman umat Islam kana Islam teh lir ibarat kumpulan jalma lolong titah nerangkeun naon nu disebut gajah teh. Ceuk nu saurang yen gajah teh badag, da nu dicabakna awakna. Ceuk nu saurangna deui, gajah teh leutik panjang da nu dicekelna buntut gajah. Ceuk nu saurangna deui, gajah teh siga hihid da nu dicekelna ceuli gajah. Ceuk saurangna deui, gajah teh mencos da nu dicekelna gading gajah. Nu balukarna beda jalma beda kasimpulanana ngeunaan gajah.
            Tah nu sakuduna mah umat Islam maham kana Islam teh kudu siga jalma beunta ningali gajah. Ulah siga jalma lolong. Maham kana Islam dumasar rumpu-rampa sakarampana, sakacekelna, sakacabakna. Lain sautuhna, lain sagemblengna. Jadi apalna sawareh-sawareh.
            Pan parentah Allah oge yen kudu asup kana Islam teh sagmblengan, sautuhna. Sakumaha dawuhan Allah dina Al-Qur’an,
            “Yeuh jalma-jalma anu ariman! Prak maraneh geura arabus Islam kalawan sampurna, jeung poma maraneh ulah pisan nurut kana lengkah-lengkah setan. Saestuna ari setan teh musuh maraneh anu tetela.” (QS. Al-Baqarah: 208)
            Jalma anu boga pamahaman Islam siga jalma lolong mah pasti bakal boga pamahan anu sawareh-sawareh. Islam mah cukup di masjid we tong dibabawa ka kantor, ka pasar, ka gedung MPR/DPR, tong dihijikeun Islam jeung nagara, jeung sajabana. Matak tong aneh mun ieu nagara masih can jadi nagara anu baldatun thayyibatun wa rabbun ghafur oge. Da sidik kalolobaanana nu ngurus ieu nagara di pamarentahanana nyaeta jalma-jalma anu mibanda pamahaman anu can sampurna ngeunaan Islam. Malah mah loba anu pamahamanana anu sekuler alias pamahaman anu misahkan urusan agama jeung urusan nagara.
            Matak pantes we mun kajahatan beuki dieu beuki maceuh, nu mabok beuki meuweuh. Nu korupsi teu euweuh-euweuh, kalahka siga beuki kanceuh. Sabab, aturan Islam can ngadeg bener-bener di ieu nagara. Naha atuh bet kitu? Nya pan nu caralik di MPR/DPR atawa nu jadi wakil rahayatna loba keneh nu teu paham kana Islam jeung loba anu sekuler tea.
            Jeung masalah na ti umat Islam sorangan deuih. Ku ayana beda pendapat tea. Sawarehna pan aya anu ngaharamkeun politik jeung demokrasi. Matak maranehna mangaruhan ka umat Islam sejenna yen milih calon wakil rakyat atawa nyoblos dina PEMILU teh haram. Kelompok ieu mah kakarek bisa ngaharamkeun wungkul, bari can bisa mere solusi anu kongrit dina memeres pamarentahan da teu asup ka jero pamarentahan.
            Aya deui sawarehna mah ngajalankeun Islamna ku jalan radikalisme. Nu mun aya ka teu panuju ngeunaan hiji perkara maranehna mah lumpatna teh kana bom we jeung ngancurkeun sacara fisik. Matak genaheun keur anu teu resep ka Islam mah, bisa newakan jalma-jalma atawa kelompok nu biasa nyieun kaributan di ieu nagara. Ceuk maranehna nu kitu teh disebutna teroris. Tapi beda teroris ceuk ibu-ibu mah, “Teroris” teh nyaeta terong diiris-iris (disiksik).
            Jeung kulantaran umat Islam masih keneh make cara jalma lolong tea. Jadi sok muncul loba perbedaan pendapat. Nu ahirna lain jalan kaluar anu dimunculkeun teh, tapi kalah ka papaseaan diantara sasama muslim deui. Nu lieur saha? Nya jalma-jalma anu aya disatukangeunana anu nuturkeunana. Maranehna jadi bingung kudu kumaha. Nya nu bingung mah jadina teh korban ajakan jalma-jalma anu teu boga tanggung jawab. Ngajak kana ka sasaran, ngajak kana jalan anu mengkol tina jalan anu lempeng.
            Umat Islam kuduna diajar dewasa dina nyanghareupan perbedaan pendapat. Da perbedaan pasti moal bisa disingkahan. Da sidik apan beda jelema beda sirah, beda oge dina pamikiran. Kudu diajar bisa hirup babarengan dina hal-hal anu sarua, jeung teu resep pasea dina hal-hal anu beda. Nepika iraha bae oge pasti nu ngaranna perbedaan mah bakal aya. Da ari teu beda mah teu rame atuh. Ngan kudu yakin we yen naon nu dilakukeun ku manusa di dunya, peunteun atawa niley ahirna disanggakeun ka Gusti Allah. Sabab, ngan Anjeunna anu uninga  kalawan persis kana naon nu dilakukeun ku manusa naha dumasar kana Qur’an Sunnah atawa hentuna. Sabab, jalma sawarehna mah leuwih percaya kana kayakinan diri tibatan ka Allah. Sahingga sawarehna jalma betah merenah tumaninah dina milampah hal-hal anu teu aya dasar tina Al-Qur’an jeung Sunnah anu sohih.
            Sakali deui dina masalah neuteup perbedaan mah. Urang kudu ningalinana kudu siga kana gamelan atawa alat musik. Ku ayana perbedaan alat musik anu fungsina beda, matak munculna hiji sora musik anu genah kadengena. Mobil atawa motor oge pan komponenna beda-beda teu sarua kabeh. Aya setir, aya ban, aya mesin, aya bensin, aya aki, aya pentil, aya jari-jari, aya kaca spion jeung sajabana. Matak mobil jeung motor bisa maju soteh kulantaran ayana bagian-bagian dina mobil anu beda. Mun bagian-bagian tadi teu ngahiji mah tangtuna ge moal ngawujud mobil, paling ge disebutna rongsokan mobil atawa motor.
            Tah ayeuna urang tinggalkeun mangsa nu geus kaliwat, mangsa ka tukang. Ayeuna mah urang neuteup fokus ka harep. Dina mobil oge pan kaca spion mah leutik nu fungsina keur ningali ka tukang. Tapi kaca hareup mobil mah sakitu legana, hartina urang kudu leuwih siap keur neuteup mangsa nu bakal ka sorang. Tapi, sawaktu-waktu urang ngajdikeun pangajaran tina naon nu geus kaalaman dina mangsa ka tukang. Sangkan umat Islam aya dina kamajuan, aya dina kapunjulan dina sagala widang. Geus waktuna umat Islam hudang tina sare tibrana dipepende ku katengan jeung kegenahan hirup. Cag.

Maot Mah Pasti

 Waktu nu ayeuna keur ka sorang mangrupa anugrah tur amanah ti Gusti Allah nu kudu digunakeun keur bebekelan mangsa jaga mulang ka alam baqa...