Minggu, 08 Februari 2015

NALIKA HIJRAH LEUWIH HADE

NALIKA HIJRAH LEUWIH HADE
Ku Rahmat Taufik Hidayat

Salah saurang guru kuring dina hiji waktu kungsi mere papagah ka kuring, “anjeun bisa tetep cicing di hiji lembaga lamun seug di eta lembaga teh bisa kacumponan tilu hal; kahiji, maisyah. Kadua, da’wah. Jeung katilu, bisa ngembangkeun diri. Mun seug di eta tempat minimal aya hiji we, nya teruskeun we cicing di dinya. Tapi, lamun teu bisa hiji-hiji acan mah nya atuh leuwih hade pindah tea”.

Eta nasehat guru kuring dicekel pageuh ku kuring nepika ayeuna. Hartina, mun kuring aya di hiji tempat masih aya mangfaat nu bisa karaih mah kuring tangtu moal incah balilahan. Moal hejo tihang, pipindahahan pagawean. Mun di luar pagawean mah kuring moal jadi kutu luncat. Pipindahan ti hiji ormas ka ormas sejen, ti hiji partey ka partey sejen. Ti hiji yayasan ka yayasan sejen. Sabab, laku kutu luncat teh moal ngadatangkeun kahadean keur diri kuring jeung umat.

Tilu hal nu dipapagahkeun ku guru kuring tea teh memang enya. Kahiji, kacumponan masalah maisyah atawa nafkah. Dina masalah gede jeung leutikna nu ngaranna panghasilan mah eta relatif. Hiji jalma jeung jalma anu sejenna teu bisa sarua jeung disaruakeun.

Sabab eta mah patali jeung masalah hate. Kumaha ceuk hate, ceuk hate cukup nya cukup, ceuk hate kurang nya kurang. Sanajan panghasilan badag sagede gung Uhud ge ari ceuk hate leutik mah nya leutik we. Sabalikna, nalika panghasilan leutik tapi ceuk hate gede atawa cukup nya cukup. Tah nu leutik bari ceuk hate cukup teh eta nu disebut beunghar hate.

Moal make conta nu sejen atawa nu jauh, rek naon nu kaalaman ku diri kuring sorangan we nu rek dipake conto. Mimiti baheula ti barang kaluar ti Madrasah Aliyah kuring jadi guru meunang honor mimiti pisan teh 50.000,-. Padahal dina waktu harita mun seug diteunggeul rata mah pangabutuh teh kana 150.000,-. Jelas mun paghasilan 50.000,- teh hartina kurangna teh 100.000,- deui. Tapi, pan dina kanyataanana mah eta pangabutuh nu sakitu teh kacumponan we. Timana? Nya ti mana we da anu ngatur rezeki jalma mah pan lain RT, lain RW, lain Lurah, lain Camat, lain Bupati jeung Wali Kota, lain Gubernur jeung Presiden. Tapi, Allah subhanahu wa Ta’ala.

Nu kadua, nyaeta da’wah. Hiji muslim bisa tetep teu incah balilahan mun seug eta lembaga atawa eta tempat teh masih masih bisa dijadikeun sarana atawa lahan da’wah. Jadi sanajan panghasilan leutik, tapi aya kalaluasaan pikeun ngalakukeun da’wah mah ah tong pindah. Cicing we di dinya. Sabab bisi hanas ku urang ditinggalkeun ari pek teh ngadon diganti ku anu ngadon da’wah kana jalan kasasaran. Atanapi paling minim pisan nyaeta pareumna kagiatan da’wah.

Nu katilu, nyaeta bisa ngembangkeun diri. Nalika hiji tempat bisa dijadikeun sarana keur ngembangkeun potensi diri mah, teu kudu disingkahan. Teu kudu pindah ka nu sejen. Anu tangtuna potensi hiji jalma beda jeung jalma anu sejen. Nu disebut potensi didieu nyaeta hiji potensi anu mun seug dikembangkeun teh bisa jadi hiji sumber panghasilan. Misalna kaahlian hiji jalma teh dina widang nyarita di hareupeun umum atawa public speaking. Kudu terus diasah tug nepika kapetik hasil kaala buahna. Ulah sumogol.

Jadi kasimpulanana tina ieu guaran teh. Pindah jeung teu pindah ku dumasar kana analisa atawa tinimbangan tina sisi mangpaat jeung madorotna boh keur diri boh keur umat. Tong gurung gusuh mutuskeun pindah jeung teu pindah. Tapi, kudu asak tinimbangan. Bisa bingung mutuskeun ku sorangan nya bisa menta bongbolongan ka Allah jeung ka nu jadi sobat. Nya minimal nu tilu hal tadi bisa jadi bahan pikeun mutuskeun naha rek terus cicing didinya atawa pindah.

Maot Mah Pasti

 Waktu nu ayeuna keur ka sorang mangrupa anugrah tur amanah ti Gusti Allah nu kudu digunakeun keur bebekelan mangsa jaga mulang ka alam baqa...